Persoonlijke verhalen tonen groeiende nood

De nood onder kwetsbare kinderen blijft groot. Dagelijks zien we situaties waarin kinderen zonder ondersteuning onvoldoende toegang hebben tot basisvoorzieningen zoals voeding, begeleiding en onderwijs. De persoonlijke verhalen van de kinderen die wij ondersteunen maken dit pijnlijk duidelijk.

Een meisje dat naar Mwongozo Primary School gaat, verloor haar moeder en wordt nu verzorgd door haar tante. Onze maatschappelijk werker Ramadhan kent haar goed en vertelt: “Ze is een lief, rustig en goed opgevoed kind. Ze praat niet veel, tenzij je haar aanmoedigt.” Zonder het voedselpakket dat zij ontvangt, zou zij regelmatig zonder eten zitten. Hoewel het gezin een woning heeft, blijft het dagelijks leven een voortdurende strijd.

Een ander meisje van elf jaar woont bij haar kwetsbare grootmoeder, die haar inkomen verdient met het verzamelen van plastic flessen. Door de slechte gezondheid van haar grootmoeder moet zij regelmatig thuisblijven van school om voor haar te zorgen.

Ook ondersteunen wij een jongen van Majani ya Chai Primary School. Hij groeit op in een gezin waar armoede en gezondheidsproblemen samenkomen. Ondanks deze omstandigheden doet hij het naar omstandigheden goed op school en kan hij lezen en schrijven in het Kiswahili.

Een andere jongen, pas acht jaar oud, groeit op bij zijn grootmoeder nadat beide ouders uit zijn leven verdwenen. Na schooltijd brengt hij zijn middagen vaak zonder begeleiding op straat door, zonder iemand die hem helpt met zijn huiswerk.

Onze mama’s, Mama K en Mama Amina, zetten zich dagelijks in voor deze kinderen. Zij onderhouden contact met scholen, volgen de ontwikkeling van de kinderen en controleren hun welzijn bij het ophalen van voedselpakketten. Hun betrokkenheid maakt een aantoonbaar verschil in het leven van deze kinderen.

Tegelijkertijd blijft de vraag naar ondersteuning groeien. Met beperkte middelen zoeken we continu naar manieren om efficiënter te werken. Daarom onderzoeken we hoe we meer kinderen kunnen bereiken door hen te clusteren op minder scholen, zodat onze mama’s meer tijd kunnen besteden aan begeleiding en zorg.