Mariska’s bezoek aan Malaika Kids

Het is al weer even geleden dat wij het Reception Home in Dar es Salaam en het kinderdorp van Malaika Kids in Mkuranga hebben mogen bezoeken, maar nog dagelijks speelt het door mijn hoofd. Het bezoek heeft een onuitwisbare herinnering achtergelaten.

Toen ik van mijn neef de uitnodiging kreeg om mee te gaan naar Tanzania, vonden wij (mijn gezin en ik) dat we er wel iets voor moesten doen. Het was de periode vlak voor kerst en dan wordt op de school waar ik werk, Gymnasium Celeanum, geld verzameld voor een goed doel. Dit jaar dus voor Malaika Kids. We hebben de leerlingen geïnformeerd over Malaika Kids en het bedrag dat we opgehaald hadden was hoger dan voorgaande jaren, t.w. € 1.000,-. Mijn ouders – die ook mee naar Tanzania zijn geweest – hebben hieraan ook een bijdrage gedaan om het bedrag af te ronden naar dit mooie ronde getal. Mijn zoon heeft tijdens het kerstontbijt op zijn school een inzamelingsactie in zijn klas gehouden en kwam thuis met twee dozen vol speelgoed, schriften, pennen, spelletjes enz. voor de kinderen in het kinderdorp.

In februari was het zover, we vlogen met zes personen – mijn neef, nicht, Jamilla, mijn ouders en ik – naar Tanzania. De dag na aankomst mochten wij het Reception Home in Dar es Salaam bezoeken. Op het moment dat wij daar op bezoek zijn, is het jongste kindje aanwezig. Een gehandicapt kindje wat liefdevol opgevangen is en verzorgd wordt door de moeders van het Reception Home.  De jongens hebben in het huis een eigen kamer en de meisjes ook. Er is een algemene ruimte binnen, waar een tv en een spelcomputer staat. Buiten hangt de was en zijn de moeders druk met de voorbereidingen voor de lunch. Bij de wastafel is Aad van Vliet bezig om de leiding te repareren. Er hangt een sfeer van rust ondanks de bedrijvigheid. We laten hier een tasje met schriften, pennen enz. achter voor de kinderen.

Wanneer we de auto in willen stappen komen er twee jongens van het huis aan lopen. Eén van de jongens is Abdallah en mij wordt verteld dat hij de jongen is die als klein jongetje op de banner van Malaika Kids staat die wij op school hadden staan. Ik laat Abdallah daar een foto op mijn telefoon van zien. Abdallah is verhuisd van het kinderdorp naar het Reception Home zodat hij kan studeren aan een technische school in Dar es Salaam. Abdallah ziet er vrolijk uit. Ik wordt er blij van om hem te zien, in de wetenschap dat hij opgevangen is in het kinderdorp omdat er voor hem ergens anders geen plek was. Hij is opgegroeid, nu een vrolijke puber die studeert en kansen heeft gekregen om iets van zijn toekomst te gaan maken. Dit laat zien wat Malaika Kids goed doet.

Een dag later gaan we op bezoek in het kinderdorp in Mkuranga. Daar worden we door Ton Willemsen ontvangen met een kopje koffie. Hij stelt James aan ons voor en hij geeft ons een rondleiding. We zien een mooi complex met een klaslokaal voor de allerkleinsten, een computerlokaal, slaapkamers voor de jongens en meisjes (ieder een eigen bed en kast), een speeltuin, een voetbalveld, een bassin om water op te vangen voor het bewateren van de landbouwgewassen. Een binnen- en een buitenkeuken en gebouwen die in aanbouw zijn.

En natuurlijk ontmoeten we in de mooie middenruimte de moeders en de kinderen! En wat ons opvalt is de vrolijke gezichten van de kinderen, je ziet dat het ze goed gaat. Ja, je weet dat elk kind een historie heeft, maar de sprekende ogen zeggen genoeg. Ze gaan met elkaar om zoals kinderen met elkaar omgaan; ze spelen, kletsen, plagen, lachen met elkaar. Na de lunch gaat een grote groep kinderen een paar liederen zingen en dansen erbij. Het laatste lied wordt voor ons vertaald en gaat over dankbaarheid dat wij aan hun denken en meewerken aan een betere toekomst voor hun. Het ontroerd ons enorm … En weet je waarom het ontroerd? Omdat je ziet dat hier inderdaad aan hun toekomst gewerkt wordt, maar ook aan hun heden … dat ze ondanks alles wat ze mee gemaakt hebben, wat ze in hun rugzakje hebben zitten, toch kans op een mooie jeugd hebben. Ze krijgen alles wat ze nodig hebben: scholing, medische zorg, maar ook aandacht en liefde. Dat stralen de moeders uit, maar ook de vrijwilligers die we die dag zien: Ton, Aad, de docente uit Cambridge. Dat ontroerd ons. Het is mooi om te zien wat Malaika Kids hier neergezet heeft en met name ook de manier waarop, met zoveel toewijding. Respect hiervoor.

We hebben nog een paar speeltjes uitgedeeld die mijn zoon opgehaald heeft in zijn klas en na het bezoek aan de Private School tegenover het dorp zie ik een paar kinderen in een steegje spelen met de stuiterballen … blije kinderen, wat mooi!!